KARDIOMIOPATIA

Znane jest wiele chorób naszej życiodajnej pompy, czyli serca. Wiemy, że istnieje choroba wieńcowa, nadciśnienie, różne wady serca, choroby osierdzia, ale o tym schorzeniu mówi i słyszy się rzadziej. A powinno to się zmienić, gdyż kardiomiopatia tworzy zespół chorób serca, które uważa się za obarczone stosunkowo wysokim ryzykiem zgonu.

Kardiomiopatie są to schorzenia mięśnia sercowego niebędące wynikiem żadnej z podanych powyżej chorób, ale prowadzące do dysfunkcji serca. Ostatnimi czasy wzrasta częstość zapadania na nie, ale też na szczęście rośnie liczba ich rozpoznawania. Wynika to z pewnością z faktu, że diagnostyka kardiologiczna jest na wyższym poziomie i istnieje do niej szeroki dostęp.

Kardiomiopatię, według klasyfikacji WHO, dzieli się na 3 podstawowe rodzaje: kardiomiopatię rozstrzeniową, przerostową i restrykcyjną.

Kardiomiopatia rozstrzeniowa charakteryzuje się tym, że w jej wyniku mięsień sercowy ulega powiększeniu, następuje rozstrzeń obu komór serca, a także zmniejszenie kurczliwości jednej komory lub obu oraz zastoinowa niewydolność serca. Częstość występowania tej kardiomiopatii wynosi 5-8 przypadków na 100 tysięcy osób rocznie. Dotyka chorych w średnim wieku, trzy razy częściej czarnoskórych mężczyzn aniżeli białych kobiet.

Przyczyny kardiomiopatii rozstrzeniowej w części przypadków nie są znane. Uważa się jednak, że uszkodzenie mięśnia sercowego toksyczne, metaboliczne, immunologiczne, wrodzone lub zapalne, a szczególnie wirusowe, może doprowadzić do objawów typowych dla właśnie tej odmiany kardiomiopatii. Okazuje się, że 1/5 członków rodzin osób cierpiących na tę chorobę również posiada jej objawy.

Wielu chorych bardzo długo nie wie, że choruje na kardiomiopatię rozstrzeniową, ponieważ przez lata choroba ta może się wcale nie objawiać lub mogą pojawiać się tylko niewielkie jej symptomy. W takich przypadkach rozstrzeń lewej komory rozpoznawana jest w chwili pojawienia się objawów klinicznych bądź na podstawie stwierdzenia obrazu kardiomegalii (powiększenie sylwetki serca) na zdjęciu rentgenowskim.

Najczęstszym objawem tej choroby jest zmęczenie i osłabienie spowodowane zmniejszoną pojemnością minutową (czyli pojemnością krwi wytłoczoną przed jedną z komór w czasie jednej minuty). Późniejszym objawem, który już bardzo źle rokuje jest prawostronna niewydolność serca. Pojawiać się może też ból w klatce piersiowej, który zauważa się u 1/3 pacjentów i zazwyczaj oznacza to współistnienie choroby niedokrwiennej serca.